Η Νέα Ερυθραία ιδρύθηκε από Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή της Ερυθραίας, χερσονήσου της Μικράς Ασίας και έχει να επιδείξει μια μακρά και καθόλου ομαλή διαδρομή. Οι πρώτες κινήσεις για τη δημιουργία της Νέας Ερυθραίας άρχισαν με την ίδρυση του Σωματείου Προσφύγων Κηφισιάς (1923) που είχε ως μέλημα την αστική αποκατάσταση. Τα πρώτα οικήματα εμφανίζονται το 1925 όταν το Υπουργείο Πρόνοιας απαλλοτριώνει 152 στρέμματα τα οποία μοιράζονται σε 364 οικογένειες μέλη του Συλλόγου. Ακολουθούν κι άλλες απαλλοτριώσεις περίπου 900 στρεμμάτων. Έτσι ο δήμος Νέας Ερυθραίας αρχίζει να λειτουργεί κατ’ αρχήν ως οικισμός του δήμου Αθηναίων το 1925.
Το Σεπτέμβριο του 1927 θεμελιώνεται ο ιερός ναός της Ευαγγελίστριας και το κτίριο του 1ου δημοτικού σχολείου. Το 1ο δημοτικό σχολείο συνδέεται άμεσα με την ιστορία της Νέας Ερυθραίας και είναι σημείο αναφοράς για όλους τους Ερυθραιώτες. Στεγάστηκε σε μια ξύλινη παράγκα, που ήταν δύο αίθουσες και ένα δωμάτιο για το δάσκαλο, στο χώρο μπροστά από τον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας και σ΄ αυτό το χώρο λειτούργησε ως το 1931 που η κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου με υπουργό Παιδείας τον Γ. Παπανδρέου έχτισε το κτίριο που στεγάζεται το σημερινό σχολείο. Υπό την ασφυκτική πίεση των βιοτικών αναγκών το 1934 ο δήμος Νέας Ερυθραίας κατορθώνει να γίνει Κοινότητα με πρώτο πρόεδρο τον Γεώργιο Γεωργιάδη.
Στην απογραφή του 1928 οι κάτοικοι της πόλης είναι 1544 ενώ οι τεράστιες δυσχέρειες σε βασικούς τομείς όπως η ύδρευση και η καθαριότητα, δυσκολεύουν στο έπακρο το έργο του Κοινοτικού Συμβουλίου. Στις 14-12-37 η Κοινότητα καταργείται και η Κηφισιά εντάσσει την Νέα Ερυθραία στα διοικητικά της όρια προκειμένου να γίνει δήμος. Το καθεστώς αυτό συντηρείται ως το 1948 που η Ερυθραία αποσπάται από την κυριαρχία της Κηφισιάς και ξαναγίνεται Κοινότητα με πρόεδρο τον Δημήτρη Αναγνωστέου. Η πόλη τότε αριθμεί 4225 κάτοικους (απογραφή 1951). Μετά την απελευθέρωση αρχίζει σταδιακά η περίοδος της ανόδου. Υπάρχουν πλέον δρόμοι, φωτισμός, καθαριότητα και κυρίως νερό, στοιχεία απαραίτητα όχι μόνο για την καλή διαβίωση αλλά και για την ίδια την επιβίωση. Αργότερα η Κοινότητα γίνεται Δήμος, οι υπηρεσίες εκσυγχρονίζονται και οι πληγές από το κακό παρελθόν επουλώνονται από τον πανδαμάτορα χρόνο.
Η προέλευση των πρώτων κατοίκων του δήμου και η μετέπειτα πορεία τους συνοδεύονται με αγώνες, τόσο εναντίον των συνεπειών της ιστορικής συγκυρίας (1922) όσο και εναντίον σκληρών ιδιωτικών συμφερόντων. Η ανώμαλη αυτή διαδρομή δεν επέτρεψε στους πρώτους κάτοικους και στους κοινοτικούς άρχοντες έως και την εποχή ανασυγκρότησης του λεκανοπέδιου Αττικής (1959-1960) να θέσουν την ανάπτυξη της περιοχής σε πιο ετέρες βάσεις. Αναμφισβήτως λοιπόν στις ελλείψεις εκείνης της εποχής οφείλεται ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και σήμερα ο δήμος. Τα τελευταία χρόνια ο δήμος έχει επιδείξει μια σημαντική δραστηριοποίηση με την ανάπτυξη πολιτιστικών, κοινωνικών δραστηριοτήτων και με την κατασκευή έργων υποδομής ή κοινής ωφέλειας. Τα τελευταία χρόνια πυκνοδομείται το Καστρί, η Πολιτεία ενώ το Μορτερό δομείται και αναπτύσσεται μετά την ένταξη του στο Σχέδιο Πόλεως.
Κάντε κλίκ για να πλοηγηθήτε στην ιστοσελίδα της πόλης μας.
